Bu Takımın Adı Değişti, Hafızası Değişmedi
Ben bu takımda yönetici oldum.
Masa gördüm, evrak gördüm, alın teri gördüm.
Bir de son dönemde gördüğüm şeyler var ki, işte orada durdum.
Ve istifa ettim.
Bugün yaşananlar “sürpriz” değil.
Bugün patlayanlar “tesadüf” hiç değil.
Bu işin kokusu çok önceden gelmişti.
Bu takım Yeşilova Spor’du.
Bir mahallenin takımıydı.
Sonra Yeşil Yalova oldu, sonra Yalova FK oldu.
Ama ne olduysa, bir yerden sonra Yalova olmaktan uzaklaştırılmak istendi.
Şehir dışından gelen bir sanatçı,
bir menajer,
şaibesi dilden dile dolaşan bir teknik ekip,
ve onların “adamı” olan futbolcular…
Bugün onlarca futbolcu bahis cezası aldıysa,
kimse kusura bakmasın,
bunların tamamı bu sezon gelen ekibin tercihleridir.
Bu kulübün geçmişinde bu yoktu.
Bu camianın genetiğinde bu yoktu.
Ben o yüzden erkenden kalktım masadan.
Çünkü bu iş, bu şehrin işi değildi.
Sorularım Var, Kimse Alınmasın
Bu kulübün etrafında dolanan,
Yalova’da sevilen, iyi niyetinden şüphe etmeyeceğim bir iş insanı var.
Ama soruyorum:
Madem bu kadar iç içeydin,
neden tek bir resmi imzan yok?
Madem bu takım satılacaktı,
neden sen almadın?
Ya da almadın,
neden ön ayak olup bu takımın Yalova’da kalmasını sağlamadın?
Bakın, ipleri koparmıyorum.
Ama susarak da bu sorular geçmez.
Bu şehir,
“Ben iyi niyetliyim” cümlesiyle değil,
imzayla, duruşla, sorumlulukla ikna olur.
Bu Parantez Kutsaldır
Bir şeyin altını kalın kalın çizelim.
Bu kulübü bugüne kadar ayakta tutan,
bahisle, şikeyle ilk günden mesafesini koyan,
yıpranmasına rağmen geri adım atmayan bir isim var.
Yalçın Oruç.
Bu takım bugün şampiyon olduysa,
bu noktaya geldiyse;
– O başkanla,
– Bir önceki yönetimle,
– Ve muhteşem taraftarıyla geldi.
Nokta.
Ne belediyeler vardı arkasında,
ne büyük şirketler.
Bu takım, kendi ailesiyle yürüdü.
Cebinden verdi, evinden verdi, uykusundan verdi.
Taraftar Meselesi Hafife Alınmaz
Bugün tribünler boştu.
Çünkü bu şehir tanımadığı bir dile,
tanımadığı bir yönetime,
sosyal medyadan ahkâm kesilmesine tepki verdi.
Yalovalı öyle değildir.
Önce gelirsin,
selam verirsin,
çay içersin,
sonra konuşursun.
“Siz kimsiniz?” tepkisi küfür değil,
bu şehrin refleksidir.
Ve duyumlar var.
Taraftar tesislere gidecekmiş.
Bu bir tehdit değil.
Bu, hesabını sorma kültürüdür.
Son Sözüm Şudur
Bu takım satılmış olabilir.
Ama bu camia satılık değildir.
Bu şehir sustuğunda değil,
konuştuğunda büyür.
Eleştiririz.
Sorular sorarız.
Gerekirse sertleşiriz.
Ama bu kulübü kimsenin elinde oyuncak ettirmeyiz.
Yalova FK bir tabeladan ibaret değildir.
Bir geçmişi, bir onuru, bir hafızası vardır.
Bu hafızayı yok sayan,
eninde sonunda bu şehirle karşı karşıya kalır.
Ben hâlâ buradayım.
Bu şehir de burada.
Ve bu hikâye,
daha bitmedi.
