Varlık Şükür İster..
Varlığın da nimetin de kıymetini bilmek gerek.
Bir tas çorba, bir dost sesi,
akşam eve dönecek
bir adres…
Hepsi varken sıradan gelir,
yokken insanın içini oyup durur.
Sokak öğretir bunu adama.
Aç kalmayı değil sadece,
güvenmeyi, beklemeyi, susmayı öğretir.
Yokluğun tokadı bir vurdu mu,
yıllar geçer ama acısı geçmez.
Bugün elindekini “zaten var” diye küçümsersin, yarın bir bakmışsın adı hatıra olmuş.
Yokluk cebini boşaltır ama asıl kalbi sınar.
Kim yanındaydı, kim sessizce kayboldu,
işte o gün yazılır insanın defterine.
Varlık şükür ister,
yokluk sabır…
Ama en büyük adamlık,
varken yokmuş gibi nankör olmamaktır.
Çünkü yokluk bir kere tanıştı mı insanla,
adını unutmaz,
adresini hiç silmez…
