“Bunalıyorum çocuk, büyük bir ıstırap içinde bunalıyorum!”
Bu sözleri söyleyen, Mustafa Kemal Atatürk.
Hasan Rıza Soyak, Atatürk’ten Hatıralar’da onun, yurt gezilerinde gördüğü yoksulluk karşısındaki üzüntüsünü anlatır. Fakat kendisini özellikle yaralayan bir alışkanlık vardır: Herkesin bütün iyilikleri tek bir kişiden beklemesi.
“... fakat nihayet ben de bir insanım be birader, kutsî bir kuvvetim yoktur ki.”
Soyak’ın anlatımında gözleri dolar, elleri hafifçe titrer. Çözümü, işinin ehli insanlarda ve iyi işleyen kurumlarda arar. Sonra toparlanır; umudu koruyarak çalışmaya devam etmek gerektiğini söyler.
On Kasım’da, o omuzların taşıdığı yükü de düşünelim. Bir insan ne kadar güçlü olursa olsun, milyonlarca insanın yerine çalışamaz. Her çocuğa yetişemez, her haksızlığın karşısında tek başına duramaz.
Bugün de eğitimden, adaletten, şehrimizden, birbirimize davranışımızdan şikâyet ediyoruz. Sonra bir liderin, bir yöneticinin, başkalarının gelip her şeyi düzeltmesini bekliyoruz.
Peki, beklediğimiz değişimin neresindeyiz?
Hak aramak, eleştirmek, yöneticilerden hesap sormak yurttaşlığın parçasıdır. Kendi sorumluluğumuzu üstlenmek de öyle.
Bir öğretmen öğrencisine yeniden ulaşabilir. Bir gazeteci gerçeğin peşini bırakmayabilir. Bir esnaf bir gence meslek öğretebilir. Her birimiz bir çocuğa kitap ulaştırabilir, bir haksızlığa itiraz edebilir, işimizi daha özenli yapabiliriz.
Bütün sorunları çözememek, bir sorunun çözümüne katılmamıza engel olmamalı. Yanımıza başkaları katıldığında, tek başımıza yetişemediğimiz yere birlikte yetişebiliriz.
Bu hatırayı bugün böyle okuyorum: Atatürk’ün taşıdığı yükü anlamak, bize düşen payı üstlenmekle başlıyor.
Bu On Kasım’da dertlenen, yorulan, gözleri dolan; ardından yeniden çalışmaya devam eden Mustafa Kemal’i de hatırlayalım.
Ona duyduğumuz özleme, kendi emeğimizden bir karşılık verelim.
Saat dokuzu beş geçe saygıyla duracağız.
Sonra, Cumhuriyet’e hep birlikte omuz vereceğiz.
