SAAT DOKUZU BEŞ GEÇE…
İki gün sonra takvimler yine 10 Kasım’ı gösterecek. Saatler 09.05’i vurduğunda sirenler yükselecek, hayat bir dakikalığına duracak. Sokakları derin bir sessizlik kaplarken milyonlarca yürek, aynı özlemde, aynı saygıda ve aynı minnet duygusunda buluşacak.
Türkiye, bir kez daha Ata’sını anacak.
Peki, ya sonra?
Hayat kaldığı yerden devam edecek. Biz yine günlük telaşlarımıza, büyük gördüğümüz küçük sorunlarımıza döneceğiz.
Bu 10 Kasım, yalnızca özlem ve minnetle andığımız bir gün olmasın. Atatürk’ün verdiği mücadeleyi, gösterdiği cesareti ve sarsılmaz iradesini düşünerek kendi hayatlarımızı, kararlarımızı ve zorluklar karşısındaki duruşumuzu yeniden sorgulayalım.
Bugün en küçük başarısızlıkta umudunu kaybeden, ilk engelde geri çekilen, herhangi bir hayal kırıklığında “Bitti, buraya kadarmış!” diyerek pes eden bizler, o siren sesinde biraz da kendi mazeretlerimizi sorgulayalım.
Yıl 1918…
Bir imparatorluk çökmüş, İstanbul işgal edilmiş, Anadolu yoksul ve yorgun. Kurtuluşu yabancı devletlerin himayesinde arayanların bile bulunduğu karanlık günler…
İşte o günlerde, Boğaz’a demirlemiş düşman zırhlılarına bakıp “Geldikleri gibi giderler!” diyen 37 yaşında bir adam.
Mustafa Kemal Atatürk.
Ne elinde düzenli bir ordusu var ne de önünde kolay bir yol. Üstelik mücadelesi yalnızca düşmanla değil, kendi bedeniyle de sürüyor.
Trablusgarp’ta gözünden yaralanıyor.
Çanakkale’de göğsüne isabet eden şarapneli saati durduruyor.
Sakarya öncesinde kaburgaları kırılıyor.
Ama o, hiçbir acıyı teslimiyetin gerekçesi yapmıyor.
Cephelerde savaşırken okuyor, düşünüyor, bir milletin geleceğini tasarlıyor. Sonunda yokluğun içinden bir Cumhuriyet, küllerin arasından bağımsız bir millet doğuyor.
Ve bizlere şu ölümsüz sözü bırakıyor:
“Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda mevcuttur!”
Yani mucizeyi başkalarında arama. Şartların düzelmesini bekleme. Kendi gücüne inan, mücadele et, yeniden başla.
Şimdi kendimize soralım…
Bizim bugün “imkânsız” dediğimiz duvarlar, onun yıktığı duvarlardan gerçekten daha mı kalın?
Elbette herkesin acısı, mücadelesi kendine ağırdır. Ancak Atatürk’ün hayatı bize bir gerçeği hatırlatıyor: İnsanı güçlü kılan, karşılaştığı engeller değil, o engeller karşısında gösterdiği iradedir.
İki gün sonra saat 09.05’te yine ayağa kalkacağız. Yine susacağız. Belki yine gözlerimiz dolacak.
Ama o bir dakikalık sessizlikte biraz da kendimize bakalım. Vazgeçtiklerimize, ertelediklerimize, korkularımıza…
Ve sirenler sustuğunda içimizde bir karar verelim.
Çünkü o, bir milletin “Her şey bitti!” dediği yerde, tarihin akışını değiştirecek cesareti gösterdi.
10 Kasım’da onun aziz hatırasını saygı ve özlemle anarken, bizlere miras bıraktığı mücadele ruhunu, cesareti ve kararlılığı hayatımızın her anında yaşatalım.
İşte o zaman Atatürk’ü gerçekten anlamaya bir adım daha yaklaşacağız.
Saygı, özlem ve minnetle…
