Biraz Kasım, Biraz Huzur, Biraz Biz…
Geçenlerde sohbet ederken bir arkadaşım, “Neredeyse yılı bitirdik, geldi yine kasım…” deyiverdi.
Gerçekten de öyle değil mi? Oysa daha dün yeni bir yıla başlamıştık. Bir baktık, takvimler kasımı gösteriyor. Zaman nasıl da hızlı geçiyor…
Kasım deyince insanın aklına neler gelmiyor ki?
Bazen bir şarkının adı oluyor, “Yine Aylardan Kasım…”
Bazen bir filmin adı, “Kasım da Aşk Başkadır.”
Bazen de Edip Cansever’in o içimize işleyen dizelerine ilham oluyor:
“Hava soğudu, Kasım’ın son günleri. Kar yağacak, bembeyaz olacak unutulmuşluğum…”
Ne kadar çok duygu sığmış şu kasım ayına, değil mi?
Aslında düşününce kasım, takvimdeki sıradan bir ay olmaktan çok daha fazlası.
Sonbaharın son demleri… Kış kapıda. Doğa yavaş yavaş kendi içine çekiliyor. Ağaçlar yapraklarını döküyor, günler kısalıyor, hava serinliyor. Sanki her şey biraz duruluyor, biraz sessizleşiyor.
Aslında biz de doğa gibi değil miyiz?
Bütün yıl bir yerlere yetişmeye çalışıyoruz. Yapılacak işler, tutulacak sözler, bitmeyen sorumluluklar… Bir telaşın içinden çıkıp başka bir telaşın içine giriyoruz. Bazen öyle hızlı yaşıyoruz ki kendimize dönüp “Ben nasılım?” diye sormayı bile unutuyoruz.
İşte kasım bana biraz da bunu hatırlatıyor.
Durmayı…
Yavaşlamayı…
Biraz kendimizi dinlemeyi…
Düşünsenize, ağaçlar sonbaharda yapraklarını dökerken hiç telaşlanmıyor. Kuruyan yapraklarına tutunmaya çalışmıyor. Sanki bahar geldiğinde yeniden yeşereceklerini biliyorlar.
Peki, biz neden bizi yoran şeylere bu kadar sıkı tutunuyoruz?
Geçmişten kalan kırgınlıklar, içimizde biriktirdiğimiz üzüntüler, gerçekleşmeyen beklentiler, artık bize iyi gelmeyen düşünceler…
Hepsini yanımızda taşımak zorunda mıyız gerçekten?
Belki de kasım, biraz bunları bırakma zamanıdır.
Bir ağacın yapraklarını dökmesi gibi bizim de ruhumuzu yoran fazlalıklardan kurtulma zamanımızdır.
Hem her şeyi geride bırakmak kaybetmek anlamına da gelmez ki… Bazen insan, hayatında yeni güzelliklere yer açabilmek için bazı şeylerle vedalaşmayı da bilmeli.
Biraz hafiflemeli.
Biraz nefes almalı.
Ve en önemlisi, kendine zaman ayırmalı.
Ben kasımın en çok bu tarafını seviyorum sanırım.
Dışarıda yağan hafif bir yağmur… Pencerenin önünde sararmış yapraklar… Elinizde sıcacık bir kahve… Belki fonda sevdiğiniz eski bir şarkı…
Hiçbir yere yetişme telaşı olmadan, sadece o anın içinde kalabilmek.
Ne kadar basit görünüyor, değil mi?
Oysa günümüz dünyasında belki de en çok ihtiyaç duyduğumuz şey tam olarak bu.
Çünkü bazen insanın en güzel yolculuğu, kendi içine yaptığı yolculuktur.
Kendiyle barışabilmek, yalnız kaldığında huzursuz olmamak, kendi sessizliğini sevebilmek…
Bir düşünün, kendimize göstermediğimiz anlayışı, şefkati ve sevgiyi bazen herkese gösterebiliyoruz.
Başkalarının üzüntülerini dinliyor, dertlerine ortak oluyor, onları mutlu etmek için çabalıyoruz.
Peki ya kendimiz?
En son ne zaman kendimize içtenlikle “İyi misin?” diye sorduk?
Ne zaman sırf kendimiz istediğimiz için bir şey yaptık?
Ne zaman hiçbir şey düşünmeden, kendimizle baş başa kalmanın tadını çıkardık?
Belki de bu kasım, biraz da kendimize iyi gelmenin zamanıdır.
Her şeyi kontrol etmeye çalışmadan, her soruna hemen bir çözüm bulmak zorundaymışız gibi hissetmeden…
Biraz hayatın akışına güvenelim.
Biraz kendimizi affedelim.
Biraz da olduğumuz hâlimizle kendimizi sevmeyi öğrenelim.
Çünkü insan kendi kalbinde huzuru bulamadığında, o huzuru sürekli başka yerlerde arıyor. Oysa bazen aradığımız sıcaklık, sandığımızdan çok daha yakında; kendi içimizde saklı.
Şimdi bir fırsat bulduğunuzda pencerenizden dışarı bakın. Sararmış yaprakları, gri gökyüzünü, usul usul yağan yağmuru izleyin.
Sonra kendinize güzel bir kahve hazırlayın.
Bırakın dünya biraz kendi hızında dönsün.
Siz de biraz yavaşlayın.
İçinizde biriktirdiğiniz kırgınlıkları, yorgunlukları ve gereksiz endişeleri birer birer bırakmayı deneyin.
Kim bilir, belki de ruhumuzda yeni bir baharın başlayabilmesi için önce kendi sonbaharımızı yaşamamız gerekiyordur.
Ve unutmayın…
Yavaşlamak, hayattan geri kalmak değildir. Bazen kendimize yetişebilmenin tek yoludur.
Kasım geldi…
Dilerim bu ay hepimize biraz huzur, biraz dinginlik, bolca sevgi ve kendimizi yeniden keşfedebileceğimiz güzel anlar getirir.
Çünkü kasımda aşk gerçekten başkadır.
Hele bir de insan, kendini sevmeyi öğrenmişse…
Sevgiyle kalın.
