ESNAFIN SABRI BİTTİ!
Kardeşim, biz sabah kepengi açarken akşama hangi ödemeyi yetiştireceğimizi düşünüyoruz. POS kesintisi, vergi, sigorta, kira, maaş… Çalışıyoruz, yine yetişmiyor. Siz hangi Yalova’da yaşıyorsunuz?
Dükkânımıza uğramadan derdimizi bilemezsiniz. Odayla birkaç lüks mekân arasında dolaşarak şehrin nabzını tutamazsınız. Çıkar yoksa düğünümüzde, cenazemizde yoksanız; işiniz düşmedikçe selamımızı almıyorsanız, bizi nasıl temsil edeceksiniz? Selamın bile hesaba bağlandığı yerde esnaflığın hatırı kalır mı?
Mevcut yönetim cevap versin: Hangi derdimize kalıcı çare oldunuz? Siftahsız geçen günün, ödenemeyen maaşın sıkıntısını duymadan bu şehrin ekonomisine nasıl yön vereceksiniz? Bir de belediye başkanı, milletvekili belirlemeye kalkıyorsunuz. Önce şu çarşıya bir faydanız dokunsun!
Başkan ve yönetim kararını üyeden mi alıyor, perde arkasından fısıldayanlardan mı? Listeleri kim kuruyor, koltukları kim paylaştırıyor? Yönetime girmek için belli kişilere, gruplara biat etmek şart mı? Biz aidat ödüyoruz; kimsenin tebaası değiliz. Esnafın oyunu cebinizde mi sanıyorsunuz?
Seçime iki ay kala indirim protokolleriyle boy göstermek hangi yaraya merhem? Eski bir anlaşmaya yeni imza atılınca yeni hizmet mi üretmiş oluyorsunuz? İki yılın hesabı, son iki ayın fotoğrafıyla kapanmaz. Biz bunu yemeyiz. İnsan artık kızmaktan çok gülüyor. Gidişinizin yaklaştığını düşündüğümüz için susuyorsak, bunu onay sanmayın.
Ben de kendi meslek komitemden adayım; aynı hesabı yarın bana da sorun. Derdi dinleyen, çözümün peşini bırakmayan, üyeye hesap veren bağımsız bir oda istiyoruz. Kimin yanında durduğuna göre kapı açan bir düzenle işimiz yok.
Bu çığlık, kepengini açık tutmaya çalışan Yalova esnafının çığlığıdır. Bizim derdimiz geçim, sizin derdiniz hâlâ koltuk! Benim gözümde bu anlayışın devri bitti.
İlan ediyorum: Artık kimsenin korkmasına gerek yok. Sandıkta kendi kararınızı verin. Yalova’nın ekmeği birkaç kişinin hesabından büyüktür.
Çekilin de bu şehir nefes alsın!
